ATD Vierde Wereld-Kust neemt deel aan de wake voor de verdronken bootvluchtelingen.

Artikel geplaatst 15 juni 2015 Print Friendly

ATD Vierde Wereld-Kust neemt deel aan de wake voor de verdronken bootvluchtelingen.

Je leven riskeren… om te kunnen leven!
Met 10.000 den kwamen ze dit jaar al aan in Italië en Griekenland.
Velen legden, bij gebrek aan een menswaardige toekomst in eigen land, hun lot in handen van mensensmokkelaars. Ze scheepten in in gammele boten met te weinig brandstof, eten en drinken maar met hoop om via de Middelandse Zee ‘ het Europese paradijs’ te bereiken .
Ze komen vooral uit Gambia, Eritrea, Guinee, Nigeria, Syrië en Irak en vluchtten voor honger, oorlog, uitzichtloosheid, vervolging om politieke of religieuze redenen, corruptie, klimaatverandering, het gebrek aan gezondheidszorgen en werk.
‘ De overtocht op zee in verschrikkelijke omstandigheden is het minst erge’ zeggen zij die het overleefd hebben.De lange, uitputtende tocht door de woestijn die ze achter de rug hebben is veel erger, velen lieten daarbij reeds het leven.
Maar nog erger is de situatie in hun eigen land dat ze ontvluchtten.
De meesten weten immers maar al te goed welke zware overtocht hen te wachten staat, maar toch; alles is beter dan te blijven in het land van herkomst waar geen toekomst is.
Daar waren we al dood, misschien vinden we opnieuw het leven.’ Daarom wagen de bootvluchtelingen hun leven: om te leven !
Maar voor elke droom van een menswaardig leven die daadwerkelijk uitkomt, zijn er honderden dromen die veranderen in een permanente nachtmerrie...
Voor elke vluchteling die de tocht onderneemt, blijven er duizenden achter, die het geweld en de ontbering noodgedwongen moeten blijven ondergaan.
Voor elke vluchteling die Europa bereikt zijn er honderden anderen die verdrinken, of terug worden gestuurd naar af.
De Middellandse zee verandert in een massagraf, een ‘Dode Zee’ in het Zuiden van Europa.....
Maar ook aan de andere kant van de wereld worden vluchtelingen geweigerd, terug gestuurd, aan hun lot overgelaten, uitgebuit, worden grenzen gesloten.
Hoelang kan dit nog doorgaan? Hoe moet het verder? Een mens is een mens!

Voor een solidair en humanitair beleid!
Het CAW Noord-West-Vlaanderen besluit om samen met vele verenigingen (*) die solidariteit en waardigheid hoog in het vaandel dragen, een symbolische actie te voeren. Tine van het CAW vertelt: “Aan de oever van de Noordzee willen we een stem geven, niet alleen aan hen die het leven lieten op hun tocht, maar ook aan hen die ondanks de ontbering hun zoektocht verder zetten naar een menswaardig bestaan, en daarvoor rekenen op ons begrip, op onze inleving, en op onze solidariteit.
Want ook wie zwijgt om niets te moeten doen slaat op de vlucht.
Mensen op de vlucht worden uit schrik voor het moeten delen van onze eigen welvaart letterlijk buiten gehouden. Duizenden mensen verdrinken voor de Italiaanse kusten, mensen worden terug de zee in gestuurd met hun gammele boten. Ondertussen stellen we vast dat er onder de bevolking gewenning groeit, apathie zelfs voor dit wereldwijde drama. In Italië willen ze de boot met nog honderden lijken van vluchtelingen aan boord, boven halen om de wereld wakker te schudden en appèl te doen op alle Europese lidstaten om hun deel van de nodige hulp op te nemen.
Het is vreselijk confronterend dat er zo ver moet gegaan worden om de wereld wakker te krijgen. Net daarom willen wij een wake houden, mensen even wakker maken, mensen tijd geven om te rouwen om de reeds duizenden verdronken volwassenen, kinderen , jongeren.
Wij eisen dat België en Europa hun verantwoordelijkheid opnemen, niet alleen door het garanderen van een menswaardige opvang, maar ook door het uitbouwen van een moedig en inclusief migratiebeleid dat niet alleen humanitair is en solidariteit toont, maar ook de oorzaken aanpakt, en een politieke prioriteit maakt van een duurzame en rechtvaardige mondiale economische ontwikkeling.”

28 mei, Zeedijk –Oostende, meer dan 200 mensen komen samen voor een wake voor de verdronken bootvluchtelingen
Tijdens een serene en ingetogen actie, waarop ook enkele klassen schoolkinderen aanwezig waren, werden 10 boodschappen gelezen, herhaald door de deelnemers.
• 100 jaar geleden waren wij de bootvluchteling
• 1914: door het gedrang op de kade vielen mensen in het water en verdronken
• Ieder mensenleven is evenveel waard
• Op de boten zitten vaak ook zwangere vrouwen en kinderen
• Middellandse zee, massagraf van reeds meer dan 21.000 vluchtelingen
• Vele verdronken vluchtelingen krijgen een naamloos graf en blijven vermist voor hun familie
• Hoe gastvrij is Europa, het werelddeel van honing en melk ?
• 2015: reeds meer dan 1000 verdronken vluchtelingen
• Meer dan 10 miljoen vluchtelingen wereldwijd, België hervestigt dit jaar 300
vluchtelingen
• Rescue at see: waar blijven onze redders ?

Verschillende mensen verbonden met ATD Vierde Wereld-Kust namen deel aan de wake. Medestander Liesbeth schreef volgende impressie:
De ‘Last Post’ schalt plechtig van op de dijk, en meteen worden we muisstil. Het bekende lied dat traditioneel een eregroet is aan de vele gesneuvelden van de eerste wereldoorlog in Ieper, dringt ook hier door merg en been. Met vele wakkere mensen zijn we uit veel verschillende organisaties uit Oostende en omstreken, waaronder ook ATD Vierde Wereld-Kust. Wakker zijn we door de nachtmerrie van de duizenden (boot-)vluchtelingen, op zee de dood ingedreven, hoewel op zoek naar leven. Wakker voor het appèl dat uitgaat van mensen op de vlucht, 100 jaar geleden bij ons en wereldwijd tot op vandaag. Mensen, voor hun bestaan overgeleverd aan onze goodwill, onze menslievendheid als individu en als beschaving.
Tweehonderd mensen op ’t strand, voeten in ’t zand. In onschuldig, lichtend wit gekleed. De armen ontvankelijk open, en broos naar onze buren neigend. In lange rijen naast elkaar staand, ingetogen. De blik zee-gericht op oneindig. De wind van vrijheid in ’t gezicht.
Symboliseren wij hier nu duizenden vluchtelingen, die al hun (laatste) hoop hebben gesteld op een leefbare toekomst, die ginder ver overzee, aan de einder, te vinden moet zijn ? Zijn wij hier nu diegenen die have en goed, familie, dorp en land, en alle (on-)zekerheden vluchtend achter ons laten, om met zovelen en toch alleen, die zo kwetsbare kans te wagen : vaak met massa’s de gammele boot op na lange tochten in ontbering ? Niets te verliezen, want thuis, daar is geen leven meer die naam waardig, zelfs geen perspectief...
Kunnen wij ons dat überhaupt wel indenken, hoe het was 100 jaar geleden, en wat het betekent voor mensen tot op vandaag ?
De ellendige cijfers van dode en overlevende vluchtelingen teisteren onze oren, en dat ligt niet aan de megafoons ! Ze dringen diep door terwijl de echo dof weerklinkt uit onze monden. Onze weerstand groeit. Flyers en foto’s, weerom van vroeger en van nu, vertellen de voorbijgangers op de dijk waarover het gaat, en roepen ook hen op.
Misschien zijn wij die mensen aan de andere kant van de zee, geschokt door de dood van zoveel onschuldige mensen in die onmetelijke zee, en bezorgd om het leed van de overlevenden ? Misschien willen wij diegenen zijn die onze armen en ons land gastvrij openhouden voor wie het echt niet getroffen heeft met zijn geboorteplaats ? Wellicht zijn wij bereid die vredelievende burgers te zijn, die de ultieme hoop van zoveel klimaat-, cultuur-, armoede- en oorlogsvluchtelingen op een menswaardig leven, warm beantwoorden met concrete daden van solidariteit ? Zijn wij de burgers die onbevooroordeeld naar hen gaan luisteren, en die vanuit hun getuigenis, kiezen om actief mee te werken aan rechtvaardiger strukturen wereldwijd, waarin de concrete leefbaarheid, en de toekomst en waardigheid van ook de meest kwetsbare mens, altijd primeren ? Wat mij betreft : GRAAG, en wij hopen van u hetzelfde.

(*) Verenigingen die de wake steunden: CAW Noord-West-Vlaanderen, Samenlevingsopbouw, Beweging van Mensen met Laag Inkomen en Kinderen Oostende, West-Vlaamse Basisgroepen, Hart boven Hard, Samen Divers, FMDO, Beweging.net, Jakoeboe , Koor Matondo , De Takel, De Stuurgroep multi culturele vieringen, ACV Brugge-Oostende, Decanaat Oostende, ATD Vierde Wereld-Kust.

Aansluitend bij deze thematiek, tijdens Theater Aan Zee: Salongesprek met o.a. Geert Mak ’ Europese Vluchtverhalen, Emigratie en Culturele identiteit in Europa’ op 3/8 om 11 uur in Café Paradis Oostende.

Tekst: B.V. – Foto’s: M. Stadsbader

6 photos