Boodschap van de Volksuniversiteiten van de Vierde Wereld in Europa

Op zondag 17 oktober, Werelddag van Verzet tegen Armoede, brachten 100 jongeren uit verschillende Europese landen en verbonden aan ATD Vierde Wereld, in Brussel hun oproep tegen armoede. Vooraf kregen zij steun van andere generaties via een boodschap van vertegenwoordigers van de Volksuniversiteiten in Europa. Hierbij de volledige tekst.
Artikel geplaatst 17 oktober 2010 Print Friendly

Boodschap van de Volksuniversiteiten van de Vierde Wereld in Europa

Wij, deelnemers van de Europese Volksuniversteiten van de Vierde Wereld, hebben ons in de loop van dit jaar toegelegd op thema’s over jongeren.

Velen van ons weten uit eigen ervaring wat armoede is.
De zorgen en de hoop van de jongeren zijn ook de onze. We richten ons daarom met deze boodschap tot alle burgers:

Wij stellen vast dat veel jongeren geen kansen krijgen, en vernederd en gekleineerd worden. Vanwege hun naam, de straat of wijk waar ze vandaan komen of vanwege hun uiterlijk.

Vooroordelen blijven hen achtervolgen op school, bij het zoeken naar een baan, en in de media.

Ze plakken ons, ouders, een etiket op. We willen niet dat het onze jongeren ook overkomt.

De droom van de jongeren is toegang te hebben tot werk, tot huisvesting, tot een waardig leven. En ook om vertrouwen te krijgen van de samenleving.

Die dromen zijn moeilijk waar te maken. De jongeren lijden daar onder.

Mijn dochter stelde zelf beroepen voor die zij graag zou uitoefenen. Maar ze kreeg te horen dat ze niet geschikt zou zijn. De arbeidsdienst wil niet meer in haar investeren.

In de jeugdjaren moeten jongeren keuzes maken om hun weg te vinden. En dat is moeilijk.

De jongeren willen dat hun onderlinge verschillen worden gezien als een kans. Het is belangrijk hun eigenwaarde te erkennen.

Wij, ouders, zijn trots op onze jongeren: ze vertegenwoordigen de toekomst, de hoop. Ze zetten onze strijd voort. Terwijl het gemakkelijker zou zijn om op te geven en ermee te stoppen.

Ik ben trots op mijn kinderen en kleinkinderen. Sommigen hebben een grote weerzin tegen de samenleving, en toch respecteren ze ons. Ze nemen om het even wat voor werk aan. De bazen blijven hen op de huid zitten. Ik vind het hard dat ze zo moeten leven. Toch bijten ze van zich af.

Wij, volwassenen, weten dat jongeren talenten en plannen hebben. Het is een generatie die haar plaats wil vinden. Onderling zijn ze solidair. Wanneer we naar hen luisteren, kunnen we een kostbare schat ontdekken.

Wij, ouders, willen samenwerken met scholen, sociale organisaties en overheidsdiensten, om de jongeren te begeleiden, stap voor stap. Het is belangrijk dat geen enkele jongere achterop raakt en in de steek gelaten wordt.

Wij, deelnemers van de Volksuniversiteiten van de Vierde Wereld in Europa. Wij herinneren eraan dat het delen van onze kennis, onze ervaringen, onze waarden, de bouwsteen kunnen vormen van een menslievende en menswaardige samenleving.

Wij, ouders, vrienden, professionelen, politiekers moeten vertrouwen aan alle jongeren geven. Door hen verantwoordelijkheden te geven. Door hen in hun stappen te ondersteunen. Door hun plannen aan te moedigen. Dat is niet altijd gemakkelijk. Maar het loont de moeite.

LATEN WE DE POLITIEKE EN SOCIALE KEUZE MAKEN
OM TE INVESTEREN IN DE JEUGD;
IN HET BIJZONDER IN HEN DIE
EEN MOEILIJK LEVEN HEBBEN.
HIER EN OVER DE HELE WERELD!