De moed van Grace

17 oktober: getuigenis uit Ierland

Artikel geplaatst 2 november 2010 Print Friendly

De moed van Grace

Grace woont in Ierland. Ze heeft contact met ATD Vierde Wereld in Dublin. Voor een radioprogramma in 2009 heeft ze met volontair Françoise Barbier een tekst over haar leven voorbereid. Op de dag van de opname is zij helaas niet gekomen. Natasha, net als Grace een militante van ATD Vierde Wereld, heeft de tekst voor haar gelezen. Op 17 oktober 2009, Werelddag van Verzet Tegen Armoede, vond Grace wel de moed om haar tekst voor te lezen bij de Gedenksteen in Dublin.

“Mijn naam is Grace. Ik ben 22 jaar. Mijn moeder stierf toen ik zes was. Ik ging bij mijn tante wonen, maar zij plaatste me in een tehuis en ik heb nooit begrepen waarom. Ik woonde een tijdje in dat tehuis. Het had leuk kunnen zijn, maar de leiding maakte me het leven moeilijk. Volgens mij begrepen ze me niet en ik liep dan ook vaak weg.

Het grootste gedeelte van mijn leven heb ik in tehuizen gewoond, maar vanaf mijn zestiende was ik dakloos. Sindsdien is er van alles gebeurd. Ik trok op met een kameraad die net als ik dakloos was.

Ook kreeg ik een baby. Mijn baby werd na een tijdje van me afgepakt. Vervolgens ging ik naar een maatschappelijk werker, omdat ik wilde dat zij me zou helpen…
Mijn baby heet Israr. Hij is vernoemd naar zijn vader uit Pakistan.

Soms begrijp ik mijn eigen leven niet, maar ik heb van de gevolgen van mijn eigen daden geleerd. Ik wens mijn baby een hele mooie toekomst. Ik hoop dat alles in zijn leven gaat zoals hij wil. En ik hoop dat mijn zoon naar school zal gaan en daar goed onderwijs krijgt.

Nu woon ik in een ‘Simon Community’ [1]. De mensen daar zijn als een familie voor me.
Toch hoop ik dat ik ooit een plek voor mezelf krijg en dat ik mijn baby terug krijg!

Het maakt me droevig als ik kijk naar het leven van mensen zoals mijn vriendin Ann, die 29 jaar op straat woonde. En ik word ook verdrietig als ik mijn vrienden Anthony en Tracy zie….

Ik hoop dat alle daklozen ooit een eigen plek krijgen. Maar tot die tijd hebben ze in elk geval een speciale vriendin
… Grace."


Vertaling: Kees Bleijenberg.

Tekening: Steven Gryspeerdt

Oorspronkelijke tekst

“My name is Grace. I am 22 years old. I lost my mother when I was 6 years old.
I went to live with my auntie but my auntie put me into care and I never understood why. I stayed in a residential care unit for a while. I could have liked it but the staff used to give me a hard time. I don’t think they understood me so I used to run away.

I have been in care most of my life. At the age of 16, I was homeless. Since then, I have come a long way. I went out with a fellow that was homeless like me.

I also had a baby that was taken away from me after a while. I went to my social worker. I wanted her to help me. My baby’s name is Israr. He is called after his daddy from Pakistan.

Sometimes, I can’t understand my life but I have learned from the consequences of my own actions. I do wish my baby a very good future. I hope everything will go his way in life. I wish my son will go to school and get a good education.

At the moment, I am living in a Simon Community. People in there became like my family. Still, one day, I hope I will have my own place and get my baby back!

It is sad for me to see people, like my friend Ann, who has lived 29 years on the street! It’s sad for me to see my friends Anthony and Tracey….

I hope that all the homeless will get a place of their own.In the meantime, they have a very special friend called
...Grace"

[1woongemeenschap van dak- en thuislozen en vrijwilligers