Een deelnemer aan de leesavond van ATD- Kust blikt terug...

Jaarlijks organiseren we met ATD Vierde Wereld-Kust een open leesavond. We lezen samen een tekst die ons meeneemt in de wereld van grote armoede en uitsluiting. Dit keer lieten we ons op sleeptouw nemen door enkele tekstjes van Karel Staes. Lieve, deelneemster aan deze leesavond, deelt haar reflecties:
Artikel geplaatst 3 mei 2016 Print Friendly

Een deelnemer aan de leesavond van ATD- Kust blikt terug...

Dit jaar heb ik opnieuw deel genomen aan de leesavond van ATD.
Na de lezing van de teksten en de toelichtingen had ik heel wat stof tot nadenken.
Bij de eerste tekst kwam een stroofje van een gedicht van Toon Hermans bij me op.

Moe
"Ik ben zo moe van alles wat de mensen zeggen
van alles wat ik doen of laten moet misschien
hoe men probeert mij duizend dingen uit te leggen
die ik helemaal niet uitgelegd wil zien.
"

Angst verlamt alles
Door het ontvangen van de zoveelste officiële brief is Sylvia in paniek. Ze voelt een diepe angst en kan niet geloven dat de brief goed nieuws brengt.
Wie voortdurend in angst leeft, gelooft op de duur niet meer dan het goed komt.
Woorden zijn dikwijls niet voldoende om iemand gerust te stellen. Een ‘hand op een arm’ kan dan wonderen doen.

Hulp vragen is niet gemakkelijk!
Hulpverleners spelen een belangrijke rol om mensen te begeleiden op de goede weg. Dit lukt maar als er klaar en duidelijk informatie gegeven wordt op een vriendelijke, eerlijke en correcte manier. Hulp vragen is immers moeilijk en gaat ten koste van je eigenwaarde. Daarom is het belangrijk dat hulpverlener en hulpvrager op een evenwaardige manier met elkaar kunnen omgaan.

‘Het kan toch niet weer opnieuw mijn schuld zijn?‘
Het kan evengoed zijn ‘Wie geef ik de schuld?’
Laten we ons eerst misschien afvragen: moet er altijd iemand schuldig zijn als er iets negatiefs gebeurt? Moet er altijd iemand de schuld krijgen?
Heel vaak loop het mis door een samenloop van omstandigheden.
Toch zeggen we heel gemakkelijk: het is de schuld van een ander, van de maatschappij, van god weet wat.
Doen we dit uit onmacht, uit verweer, uit woede, uit miserie?
Wellicht moeten we durven toegeven dat we zelf ook een aandeel hebben in het feit dat sommige zaken verkeerd lopen. We moeten durven op zoek gaan waar het bij onszelf fout gegaan is. Dan pas kan gezocht worden naar oplossingen.

"Daarom knikten wij, zonder de diepte van dit soort angst te kennen."
Door die zin werden vooral de hulpverleners en de vrijwilligers geraakt die de leesavond meemaakten. We voelden aan dat de ‘wij’ op ons van toepassing kon zijn.
De volgende overweging is vanuit persoonlijk standpunt geschreven.
Ik wil nog een aantal zinnen toevoegen:

Daarom knikten wij, zonder de vernedering te kennen om met de vinger gewezen te worden.
Daarom knikten wij, zonder het gevoel te hebben steeds opnieuw de schuld te krijgen.
Daarom knikten wij, zonder ons af te vragen hoe we de zoveelste rekening kunnen betalen

In mijn verleden als leerkracht ben ik geconfronteerd geweest met jongeren in armoede. Ik had bewondering voor de veerkracht en de doorzetting waarmee ze met hun moeilijke situatie omgingen. Ik kon hen aandacht geven, luisteren naar hun problemen,hen echt graag zien, met hen meeleven .
Maar toch keek ik vanaf de zijlijn toe.
Twee jaar geleden mocht ik als vrijwilligster bij de Takel beginnen. Via de kinderen van de Takel kwam in nauw contact met gezinnen in armoede.
Ondanks de hulp, de aandacht die ik misschien kan bieden,mij afvragen hoe ik zou reageren in hun situatie, blijf ik aan de zijlijn staan.
Ik kan mij proberen in te leven, maar hoe hun leven echt is kan ik niet vatten.
Ik kan meewerken aan initiatieven van ATD en de Takel maar ik wordt niet geconfronteerd met de vraag hoe ik deze maand moet rondkomen.

Juist daarom ben ik dankbaar dat ik als vrijwilliger de kans krijg deze mensen op een andere manier te leren kennen en een heel klein beetje met hen op weg mag gaan.Het is een ongelooflijke verrijking.

En tot slot:
"Het is jouw grootsheid en verdienste dat je ondanks de last op je schouders
nog steeds de kracht hebt om rechtop te lopen.
"
Kris Gelaude

1 photos