Een terugblik op de leesavond van ATD Vierde Wereld-Kust:

Kom jij nu maar zonder je woorden

Artikel geplaatst 29 mei 2015 Print Friendly

Een terugblik op de leesavond van ATD Vierde Wereld-Kust:

Jaarlijks organiseren we zo’n leesavond waarop we een tekst lezen over het leven in armoede en nadien delen wat ons treft.
Hierbij is iedereen welkom;mensen in armoede en mensen zonder armoede ervaring.
Dit jaar lazen we enkele ’parels van Karel’; een aantal korte situaties, uit het leven gegrepen van mensen in armoede en een aantal beschouwingen daarover door Karel Staes.
Niets is wat het lijkt...

Lieve, deelnemer aan de leesavond, brengt onder woorden wat de tekst bij haar opriep welke vragen en uitdagingen ...

Kom jij nu maar zonder je woorden ……

Aan dit zinnetje uit een gedicht dat ik ooit gelezen heb, moest ik terug denken na het deelnemen aan de leesgroep. In de leesgroep kwamen we, naar aanleiding van de tekst, tot de vaststelling dat gesproken taal niet voldoende is om uit te drukken wat echt in ons omgaat. Dit geldt nog veel meer voor kinderen.

Vanuit volgende zinnen die ons allen raakten, enkele bedenkingen

“Hoe anders begrepen woorden als een boemerang om de oren kunnen slaan”
“Verdriet doet dikwijls het tegenovergestelde zeggen van wat echt beleefd wordt.”
“Professioneel klinkt dat anders.Er zullen wel ‘hechtingsproblemen zijn…”

Elkaar niet begrijpen, leidt tot misverstanden, vooroordelen...
Ieder van ons heeft al meegemaakt dat ‘woorden te kort schieten’ om gevoelens uit te drukken. Verdriet, pijn, woede, angst maar ook geluk, blijheid, liefde zijn nauwelijks in woorden uit te drukken. Elk mens ervaart wat hij meemaakt op een andere manier. Daarom is het zo moeilijk om ten volle te begrijpen wat een ander wil zeggen. Daardoor ontstaan er vooroordelen, worden ‘goed bedoelde’ woorden mis verstaan en ontstaat er een opeenstapeling van misverstanden.
Probeer maar wijs te geraken uit de professionele taal die gebruikt wordt bij allerlei intstanties, om nog te zwijgen van de papieren die (telkens opnieuw) moeten ingevuld worden.
Wie minder taalvaardig is of ‘het minder goed kan uitleggen’ wordt al vlug aan de kant geschoven.
Als woorden te kort schieten proberen we op een andere manier te zeggen hoe we ons voelen. Sommigen worden heel stil en gesloten. Anderen reageren agressief.
Maar altijd met de dringende vraag :
Luister naar mij! Luister naar mij zonder woorden!

En luisteren moeten we opnieuw leren.

Naar elkaar luisteren met het hart, achter de woorden, doet ons samen groeien als mens.
Door naar elkaar te luisteren, vooral aandachtig te beluisteren wat achter de woorden schuilgaat, zal men elkaar veel beter begrijpen. We moeten luisteren met het hart, luisteren naar hoe de persoon die voor ons staat met hart en ziel iets probeert duidelijk te maken.
Alleen door naar elkaar te luisteren met respect en waardigheid kunnen we samen groeien als mens en dichter bij elkaar komen.

3 photos