Waarom we soms niet meedoen

Over diensten en drempels

Artikel geplaatst 28 augustus 2015 Print Friendly

In een rollenspel op de volksuniversiteit van februari 2015 brachten we naar voor hoe verschillende diensten werken.

Hoe is onze relatie met publieke diensten? Daar is veel over te zeggen en daarom werd dit thema verder uitgespit tijdens een volksuniversiteit eind februari, met als gast Caroline Balliauw van Samenlevingsopbouw Oost-Vlaanderen. We hadden het over diensten waar we soms niet over de drempel raken.

Drempels, soms meer dan een tegelijk

Privacy ‘We hebben betaalproblemen en daarom maken we voor elektriciteit en gas gebruik van een budgetmeter. Op de plaats waar we die kunnen opladen ziet iedereen ons staan. Iedereen kan zien dat wij arm zijn. We zijn beschaamd.’

Voorwaarden Welke eisen zullen gesteld worden? Welke verplichtingen zal mijn vraag meebrengen? Zal ik alle bewijzen kunnen voorleggen?

Taal ‘Ik ga mee om te tolken voor Turkse vrienden maar ik kan me ook niet zo goed uitdrukken en dan heb ik schrik dat ze me niet goed begrijpen.’
‘Ik spreek dialect. Als ik moet bellen of naar Brussel moet dan vraag ik me af: hoe moet ik het zeggen, hoe stel ik mijn vragen?’

Financieel ‘Als je de bus moet nemen kost dat geld’.
‘In het containerpark moet je nu ook betalen als je iets brengt.’

Complex en onduidelijk ‘Het is zo ingewikkeld om een afspraak te maken om iets te regelen in het districtshuis. Zelfs als ik er ben moet ik toch nog bellen of via de computer een afspraak maken.’
‘Ik weet niet hoe ik bij het CLB terecht kan. Naar het schijnt staan hun contactgegevens in het schoolreglement. Dat is zo´ n dikke bundel en het is niet zo gemakkelijk om het nummer daarin terug te vinden.’

Wantrouwen Soms heb je geen vertrouwen in een dienst omdat je er vroeger slechte ervaringen mee had. En soms is het omgekeerd, dan voel je dat ze jou wantrouwen. ‘Ik vind het ook moeilijk als ik steeds bij andere mensen terecht kom.’

Angst en schaamte ‘Misschien zal ik iets verkeerds zeggen, of zal ik me kwaad maken’. ‘Binnenkort heb ik een nieuwe identiteitskaart nodig, zelfs daar zie ik nu al tegenop’. ‘Ik ben bang om vernederd te worden’. ‘Cultuur en theater, dat is voor slimme mensen, voor chique mensen.’ ‘Ze zullen merken dat ik moeite heb met lezen.’

En ook hierom haken we af:

Mijn gevoel dat het geen zin meer heeft, mijn ontgoocheling. Mensen die niet vriendelijk zijn, die niet luisteren, die mijn woorden verdraaien. Ik ben uitgescholden. Ik heb geen inspraak. Ik stel altijd maar uit en kan moeilijk beslissingen nemen. Lange wachttijden, drukte en veel andere mensen in de omgeving. Gezondheidsproblemen.

Drempels kunnen weggewerkt worden

Altijd maar dezelfde vragen beantwoorden, altijd maar attesten verzamelen en formulieren invullen: in dit digitale tijdperk kan het anders. Dat beseft de overheid ook. Er wordt gewerkt aan het uitwisselen van gegevens en aan het automatisch toekennen van rechten. Dat is positief.

Soms is het nodig dat er vanuit diensten zelf naar mensen toegestapt wordt. Een OCMW zoekt mensen op in de nachtopvang voor daklozen. Zoiets zou meer moeten gebeuren.

Zelf kunnen we ook drempels overwinnen. Het helpt om met zijn tweeën naar een dienst te gaan. En als we in groep naar theater gaan of naar een tentoonstelling dan gaat een wereld open die we op ons eentje nooit hadden verkend.

André Dierickx, Miriam Meeusen, Marijke Decuypere