"We nemen elkaar zoals we zijn"

ATD Vierde Wereld Brugge bezoekt Vrolijke Kring Ronse

Artikel geplaatst 17 november 2009 Print Friendly

"Op zaterdag 7 november zijn wij, de medestanders van ATD Vierde Wereld Brugge, een hele dag op bezoek geweest bij De Vrolijke Kring in Ronse. Het was eigenlijk een tegenbezoek : De Vrolijke Kring was in 2007 bij ons in Brugge op bezoek geweest en zij hadden ons toen uitgenodigd ook eens af te komen.
Het is een heerlijke dag geworden.

We werden verwelkomd in het station van Ronse, dat eigenlijk het oude station van Brugge is; het werd in 1879 steen per steen verhuisd van Brugge naar Ronse en daar terug opgebouwd: de materialen waren toen heel duur, maar de werkuren heel goedkoop.


Bezoek aan de crypte.

Gedurende een eerste uurtje werden we met een vlotte gids Thomas, vrijwilliger de de Vrolijke Kring, door het nieuwe gedeelte van Ronse rondgeleid. We leerden dat Ronse van 1860 tot 1960 een centrum van textielweverij was, met wel 500 bedrijven, een beetje zoals in de film over Daens in Aalst. Het was een periode van grote productie dank zij de duizenden arme arbeiders die in heel kleine huisjes woonden: slechts één grote kamer (om te leven, te eten, te koken en huisarbeid te verrichten) en een zolder waar de kinderen sliepen. Geen tuintje, slechts één gemeenschappelijk wc per straatje, enz... En lage lonen, amper genoeg om te overleven. Heel ongezond en veel ellende, dat spreekt vanzelf.

Computerkamer
Dat is nu wel helemaal veranderd, maar armoede is er nog wel gebleven.
In De Vrolijke Kring zorgen ze toch voor een warme en opgewekte sfeer. We werden er ’s middags heel gastvrij ontvangen met een warm welkomstwoordje, een aperitief en een volledige, zelf gemaakte maaltijd, heel lekker en gezond ! De lokalen van De Vrolijke Kring zijn een gezellige thuis, met veel orde en mooi versierd. Want tijdens hun wekelijks creatieve namiddag in het Palet wordt er kunstig getekend, geschilderd en geboetseerd. De kasten en muren hangen vol met kunstwerkjes.

De Vrolijke Kring heeft ook een computerkamer met wel 10 computers, waar regelmatig les gegeven wordt, en waar men verder kan oefenen en op internet gaan. Een voorbeeld om jaloers op te zijn.

Textielmuseum
Na de uitgebreide maaltijd bezochten we een crypte. Dat is een soort graf- en bidruimte in een grote prachtig gebouwde kelder, onder de kerk van de heilige Hermes, dichtbij. We kregen er veel leuke en deskundige uitleg van Thomas. Hij vertelde dat de heilige Hermes mensen met een geestesziekte geneest, en daarom worden de inwoners van Ronse ’zotten’ genoemd.

Daarna gaf hij ons een rondleiding in het textielmuseum MUST. Zo konden we eens zien hoe textielstoffen vroeger gemaakt werden: met vreselijk ingewikkelde weefmachines. Soms waren er wel honderd in één groot atelier, en die maakten een oorverdovend lawaai. Dat moet heel lastig geweest zijn om daar hele dagen te moeten werken ! Dat museum moet iedereen eens gaan bekijken !

Soortgenoten
Na al die leerrijke bezoeken gingen we dan nog eens terug naar het lokaal van De Vrolijke Kring voor een hartverwarmende koffie met een lekker gebakje. Het was gemaakt volgens een recept van Monique, iemand van hun groep die onlangs is overleden. Een ontroerend moment was toen we samen arm in arm het lied "We nemen elkaar zoals we zijn" zongen. De Vrolijke Kring houdt regelmatig een zangstonde, waar ze veel liedjes inoefenen. Ze hebben groot gelijk: samen zingen schept een band met mekaar en het doet deugd, dat hebben we zelf ondervonden. Ook samen koken, en daartoe eerst samen winkelen versterkt die band. Bovendien leert het zoveel mogelijk te halen uit de al te karige centjes.

Daarna namen we afscheid van onze ’vrienden’ van De Vrolijke Kring : Patricia, Martine, Karine, Urbain, Warren, Joris, Kathleen, Marleen, Antoinette, Chris, Martine, Urbain, Dorothy, Annie, Inge, Lucile, Guy, Erwin,Giovanni, Melanie en Thomas.


VK ? Vrolijke kerel.

Met een warm hart stapten we terug naar ’ons’ station. Op de trein waren we het er allemaal over eens: De Vrolijke Kring is een heel toffe en warme groep; we zijn er echt verwend geworden en hebben een heel mooie dag meegemaakt.
De inwoners van Ronse en van Brugge worden soms wel eens ’zotten’ genoemd. Wat is het heerlijk om onder soortgenoten te zijn."

Verslag: Willy Dupont. Foto’s: Kris Huyghe.